De stofzuiger staat in de kamer, de keuken is blinkend schoon en nergens ligt troep om over te struikelen. Op vijf gezichten breekt na de korte rondleiding een lach door. Alsof ze willen zeggen: “Ja, dat valt mee, hé”. En ja, het valt mee. Waar sporters samen zijn, is het doorgaans minder goed gesteld met de orde. Atleten blijken een uitzondering. Of in ieder geval deze vijf van Team Distance Runners.

Sinds januari bewonen Rens Dekkers, Vincent Groen, Leon Ineke, Ronald Schröer, Wijnand Rijkenberg het atletenhuis van TDR, en ze blijken er wonderwel in geslaagd de boel knap te houden. “Dit is gewoon onze woning. Het moet geen partyhuis worden waar elke avond bal is. Daavoor zitten we hier niet”, stelt Dekkers nuchter vast.

Die woning is de riante eerste verdieping van het voormalige parochiehuis. Beneden huist een architect, boven is het domicilie van de trainer, Guido Hartensveld. De woonkamer delen ze met z’n vijven. Schröer: “Hier eten we, kijken we ’s avonds televisie of een dvd’tje.” De inrichting is vooral doelmatig. Een bank, wat fauteuils, een eettafel en een salontafel. “Allemaal van de kringloop of gekregen”, vertelt Rijkenberg. “Het moet allemaal niet te duur worden natuurlijk.”

Naast het keukentje en de badkamer is er voor iedere atleet een eigen vertrek. Het een wat groter dan het ander, maar ze kunnen zich allemaal even terugtrekken in de beslotenheid van een eigen kamer. Vincent Groen is de gelukkigste. Hij heeft de grootste kamer gekregen, die uiteraard het meest in trek was. “Zonder twijfel de populairste kamer”, erkent Schroer. “Die wilde iedereen wel hebben. Daarom hebben we hem toebedeeld aan de enige die er bij de verdeling niet was. De rest heeft genoegen genomen met z’n tweede keuze.”

Het enige verschil dat verder met zich meebrengt, ligt op het financiële vlak. Want elke atleet is ook gewoon een huurder, en dus moet er betaald worden. En een grote kamer kost nu eenmaal wat meer dan een kleinere. “Maar verder maakt het niets uit”, vindt Leon Ineke. “De meeste tijd brengen we toch met elkaar door, en niet op de kamers.”

De vijf zijn uitverkorenen, de gelukkigen die kregen waar velen op aasten. Want er waren meerdere gegadigden voor een plekkie in het huis. Dekkers, Schröer, Rijkenberg, Groen en Ineke kregen de plaats op basis van prestaties en progressie. Trainer Guido Hartensveld had daarin de grootste stem en houdt steeds de vinger aan de pols.

“We hebben allemaal een huurcontract voor een jaar getekend”, verklaart Groen.”Er was een instroomeis, en er zijn prestatiecriteria waaraan we moeten blijven voldoen. Na een jaar volgt een evaluatie en als je dan niet aan de eisen hebt voldaan, ben je je plek in het huis kwijt.”

Dat is hard, maar ze hebber er geen van allen moeite mee. Dekkers: “We zijn hier niet voor de lol of voor de gezelligheid, hoewel dat natuurlijk wel meetelt, maar voor de sport. We willen onszelf verbeteren, en dit huis geeft ons daartoe heel goede mogelijkheden. We zitten dicht bij het bos, dicht bij de trainer, dicht bij de fysiotherapeut en dicht bij de baan van AV Castricum. Daar hebben we een sleutel van en die mogen we gebruiken wanneer we willen. Perfect.” Ze woonden tot januari allemaal nog thuis. Tot tevredenheid hoor, zeker. Maar ideaal voor de sport was dat toch niet altijd. Ineke: “Je hebt overdag ook je rust nodig, slaapt tussen de trainingen. Thuis was dat wel eens moeilijk, omdat niet iedereen altijd rekening met je kan houden. Hier is het hele leven op de sport afgestemd, en dat is voor ons ideaal.”

Drie keer per week is er een groepstraining, dat is vaste prik. Verder proberen ze zo veel mogelijk de boel op elkaar af te stemmen. Schröer: “Hoe meer we samen doen, hoe meer we van elkaar leren. Op die manier maak je elkaar ook sterker, en dat is toch de bedoeling van dit huis.”

Ze houden het inmiddels al ruim drie maanden met elkaar vol. Slaande ruzie is er nog niet geweest. Ze hebben zelfs nog geen woorden gehad met elkaar. We kunnen het onderling gewoon goed vinden”, zegt Rijkenberg. “Daarbij helpt het natuurlijk wel dat we dezelfde interesses delen. We kunnen uren met elkaar praten over sport. En heeft iemand eens geen behoefte aan gezelschap, dan trekt hij zich terug op z’n kamer.”

Het blijven ook mannen onder elkaar, want vrouwelijk gezelschap is in principe niet toegestaan in het huis. Dat valt ook niet zo heel moeilijk, want ze zijn alle vijf nog vrijgezel. Zelfs de meiden van TDR vallen onder die regeling. Schroer: “Ook voor hen is het niet de bedoeling dat ze vaak langskomen. Dit moet wel ons thuis blijven. Het huis fungeert wel als een soort aanspreekpunt, maar de meiden moeten hier niet regelmatig zitten. We zijn geen buurtcentrum.”

Maar inmiddels zijn ze erachter dat het prima kunnen rooien met elkaar. De vijf bestieren het huishouden volgens een weldoordachte planning. Ze hebben de gemeenschappelijke vetrekken van het huis opgesplitst in vijf delen, en iedere bewoner is een week lang verantwoordelijk voor een deel. Dan komt de stofzuiger tevoorschijn, en komen de stofdoek, het schoonmaakmiddel en de spons uit de kast. “Werkt perfect”, vindt Ineke.

Ook voor de bereiding van het eten is een verdeelsleutel gevonden. Iedereen kookt een avond in de week, waarbij het weekend buiten beschouwing wordt gelaten. Rijkenberg: “Dan zijn we meestal toch naar wedstrijden.” Degene die zijn kwaliteiten als keukenprins etaleert, mag ook de boodschappen doen. “Zo is de hele week alles verdeeld: het bereiden van het eten, maar ook de kosten daarvoor”, zegt Groen. “De ene keer ben je daarvoor wat meer tijd kwijt dan de andere, maar globaal blijft het in evenwicht.”

Het hele huishouden kost ze nauwelijks moeite. “Welnee”, stel Dekkers. “Het huis verzorgen, koken, dat zijn we allemaal wel gewend van de trainingskampen. Als we een maand in Kenia zitten, hebben we ook die taken. Daar zit eigenlijk niet veel verschil tussen.” Rijkenberg schiet in de lach. “Eigenlijk”, zeg hij, “is dit gewoon een heel lang trainingskamp. We leven samen, trainen samen, en zorgen samen voor het huis en de voeding. En dat bevalt prima.”

In de gang, naast de keuken, wordt op een bordje zorgvuldig de financiele stand van zaken bijgehouden. Want voor de overige uitgaven wordt een regelmatige bijdrage verlangd. Op het bordje staat meedogenloos vermeld wie nog zijn eurootjes moeten lappen en hoeveel er al gelapt is.

“Hoeven we niet zo vaak te doen, want het gaat niet zo heel hard”, aldus Schröer. De alteten blijken inmiddels ook hun talenten te ontwikkelen op een ander gebied. “We kijken nu ook in de foldertjes van de Deen en zo. Eens zien of er nog wat leuke aanbiedingen zijn. Dan pak die je die toch even mee.”